เริ่มแรกมนุษย์อยู่ตามที่ใด

การมีที่พักอาศัยเป็นความต้องการขั้นพื้นฐานอย่างหนึ่งของการอยู่รอดของมนุษย์ มนุษย์จำเป็นต้องมีที่พักอาศัย ในสมัยเริ่มแรก มนุษย์ได้อาศัยแหล่งธรรมชาติเป็นที่พักนอนชั่วคราว เช่น ถ้ำและเพิงหิน ภายหลังก็รู้จักตั้งถิ่นฐานอย่างถาวร ดัดแปลงสร้างบ้านจากวัสดุที่หาได้จากธรรมชาติ ในบริเวณดินแดนของประเทศไทย ปัจจุบันนักโบราณคดีต่างก็ได้ทำการศึกษาขุดค้นแสวงหาร่องรอยของมนุษย์สมัยโบราณ และตามหลักฐานข้อมูลที่ได้มาปรากฏว่า เรามีหลักฐานที่แสดงถึงกิจกรรมของมนุษย์ที่มีอายุย้อนหลังไปประมาณเกือบ ๔๐,๐๐๐ ปีมาแล้ว ในสมัยนั้นถือว่าเป็นสมัยก่อนประวัติศาสตร์ กล่าวคือ เป็นสมัยที่มนุษย์ยังไม่รู้จักการใช้ภาษาเขียนบันทึกเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในสังคมตัวเอง

จากข้อมูลทางภูมิศาสตร์ของประเทศไทย ซึ่งมีทั้งที่ราบ ที่สูงหุบเขา แม่น้ำ ทะเลสาบ และชายฝั่งทะเล ปรากฏว่าในสมัยแรกๆ มนุษย์สมัยก่อนประวัติศาสตร์อาศัยอยู่กันเป็นกลุ่มๆ ตามสถานที่ธรรมชาติต่างๆ เช่น เพิงหิน และถ้ำตามภูเขาที่ตั้งอยู่ใกล้แหล่งน้ำและอาหาร มนุษย์ในสมัยนั้นเลือกสถานที่พักอาศัยที่อยู่สูงจากพื้นที่ราบที่ปลอดภัยจากสัตว์ร้ายนานาชนิด และสามารถหลบลมหรือฝนได้ แหล่งที่พักอาศัยนี้ตั้งอยู่ไม่ไกลจากแหล่งที่มนุษย์สามารถเก็บหาพืชผักผลไม้และจับสัตว์ทั้งบนบนและในน้ำ เช่น ปลาและหอยมาบริโภคได้วันต่อวัน

มนุษย์เป็นสัตว์สังคมที่ไม่สามารถอยู่อย่างโดดเดี่ยวได้การรวมตัวเป็นกลุ่มของมนุษย์ในสมัยแรกเริ่มสันนิษฐานว่าคงเริ่มเป็นกลุ่มเล็กๆ แบบหนึ่ง "ครอบครัว" ที่มีผู้นำและผู้พึ่งรวมทั้งเด็ก การออกไปหาอาหารก็คงเป็นกิจกรรมประจำวันเพื่อยังชีพ โดยมีการแบ่งแรงงานว่าใครทำอะไร เช่น ออกเก็บหาอาหารพวกพืชผลไม้ ล่าสัตว์ทั้งเล็กและใหญ่ และอยู่ดูแลเลี้ยงเด็ก เป็นต้น มนุษย์ได้ประสบการณ์ที่สัมผัสกับธรรมชาติโดยใช้การสังเกต ความทรงจำ และการวิเคราะห์หาสาเหตุและเหตุผลมาอธิบายปรากฏการณ์และพฤติกรรมต่างๆ ของพืช สัตว์ และธรรมชาติ ทำให้มนุษย์ได้เรียนรู้โดยมีการถ่ายทอดประสบการณ์เหล่านี้ไปชั่วลูกหลาน

ที่มา  http://kanchanapisek.or.th/kp6/BOOK18/chapter1/t18-1-l1.htm